Eksperymentalne, wizualne i poetyckie studium ciał, szwów i naprawy. Zmysłowa eksploracja fragmentacji i rekonstrukcji. Ciało, rzeczywiste lub symboliczne, jest traktowane jak powierzchnia, którą można otworzyć, zszyć i na nowo wyobrazić. Za pomocą faktur, przedmiotów i milczących rytuałów film rozważa napięcie między wrażliwością a odpornością, między rozpadem a pragnieniem naprawy. Nie chodzi tu o narrację, lecz o doznania. Nie o odpowiedzi, lecz o akt dotykania tego, co pęknięte.