W sercu Hiroszimy niektórzy hibakusha – ocaleni z wybuchu bomby atomowej – dzielą się przed kamerą swoimi historiami, powierzając teraźniejszości pamięć o ranie, która wciąż nie przestaje boleć. Ich twarze i słowa splatają się z materiałami archiwalnymi, świetlistymi dźwiękami i ręcznie rysowanymi animacjami, tworząc intymną narrację, która nadaje kształt temu, co niewidzialne, i na nowo przywołuje wspomnienia, które przetrwały zarówno upływ czasu, jak i zapomnienie.