„Wychodzę z siedmiu lat życia, które naprawdę uważałam za takie, jakie miało być. Miałam gdzie mieszkać i co jeść. Zestarzałam się o siedem lat. Poza tym wszystko jest dokładnie takie, jak zawsze sobie wymarzyłam. Nie ma żadnego przedmiotu, który kupilibyśmy razem. Żadnej dzielnicy, w której mieszkalibyśmy razem. Żadnego domu, wynajmowanego mieszkania, łóżka pod ścianą, portiera. Ani jednej linijki, notatki, słowa w jego pismach o mnie. Czy istniałam? Gdyby jutro odszedł, nie miałabym niczego (wrzesień 1939)”. Brive, Hotel Terminus. Dwa duchy, których tropem podążam, spędziły tu kilka nocy... Sześćdziesiąt lat później i ja chciałam tu przenocować. Pokój 15, inny pokój, inny hotel... W listopadzie 1942 roku przeszli tędy, nie pozostawiając po sobie śladu — tak jak przez całe życie nie pozostawię go ja, zamknięta w walizce. Walizka, w której spała wówczas papierowa kobieta, przechodziła z rąk do rąk, aż na kilka miesięcy właściwie stała się moja.