Taleb, który trafił do obozu dla uchodźców w 1975 roku w wieku pięciu lat i wrócił tam po studiach za granicą, opowiada o swoim życiu jako osoby wysiedlonej, wdzięczności za przyjęcie i wsparcie w Algierii oraz nadziei, że Saharyjczycy pewnego dnia powrócą do ojczyzny. Dla Taleba ta nadzieja skłania go do aktywnego przygotowywania się na lepsze czasy: jako absolwent nauk rolniczych opracował z powodzeniem działającą, niewielką gospodarkę o obiegu zamkniętym na pustyni, w najtrudniejszych warunkach, zapewniającą wystarczającą ilość żywności na własne potrzeby.