Chłopiec wyczuwa zbliżający się cień nieodwracalnej katastrofy ekologicznej. W ciszy swojego podwórka postanawia spędzić ostatni dzień przed przemianą świata nie do poznania u boku matki. Tam obserwuje znaki — niepokój zwierząt, bunt roślin — mierząc się z nieuchronnością straty: nie tylko utratą przyszłości, którą niegdyś sobie wyobrażał, lecz także kruchej więzi łączącej go z tą kobietą i tym miejscem. Prowadzony poezją Late on the Planet jest medytacją nad znaczeniem, jakie nadajemy idei skończoności, oraz nad naszą niepewną relacją ze światem więcej-niż-ludzkim. Zainspirowany powieścią Leonardo Piana o tym samym tytule.