Dramat zespołowy rozpoczyna się od sceny, w której syn słynnej aktorki wystawia własną sztukę dla swojej matki i jej kochanka, popularnego pisarza, w domu nad jeziorem. Druga odsłona FUGAKU jest adaptacją Mewy Czechowa, skracającą trzygodzinną sztukę do czterdziestu minut dialogów i minimum scenografii. Oszczędne wykorzystanie tekstu i scenografii podkreśla obecność aktorów oraz energię ich interakcji. Wyreżyserowany przez Shinji Aoyamę we współpracy z Tama Art University, ten rzadko pokazywany eksperymentalny trzyczęściowy cykl (2012–2015) bada kino jako dynamiczne, żywe medium. Łącząc produkcję prowadzoną przez studentów z adaptacją teatralną i zabiegami metanarracyjnymi, FUGAKU podważa konwencjonalne podejście do tworzenia filmów, badając zarazem granice między fikcją, rzeczywistością a edukacją artystyczną.