Unikatowe zjawisko w kinie argentyńskim: ten film nie jest narracją; stawia pytania o spojrzenie i niemożność jego zamknięcia, o niezdolność do odnoszenia się do czegokolwiek poza tym, co widzialne. Surowy i wymagający, ten niezidentyfikowany obiekt audiowizualny stwierdza, że historie są zwodnicze, że siatkówki nasiąkają obrazami i że właśnie dlatego warto spojrzeć na wszystko z nowej perspektywy.