Po pandemii COVID-19 założyciel Busan International Film Festival, Kim Dong-ho, w wieku osiemdziesięciu pięciu lat po raz pierwszy sięga po kamerę i postanawia nakręcić film dokumentalny. Jego obiektyw kieruje się ku kinom zmagającym się z kryzysem, podczas gdy ukochane sale znikają w obliczu malejącej frekwencji. Pragnąc odnowić kontakt ze starymi przyjaciółmi, „Pan Kim” — obecnie zbliżający się do dziewięćdziesiątki — podróżuje po świecie, by rozmawiać z filmowcami i miłośnikami kina. Podczas tych spotkań rozmyśla o przeszłości i przyszłości kina, odnajdując mądrość i odporność w czasach przemian. Jego podróż staje się medytacją nad zmianą, pamięcią i nieprzemijającym duchem filmu.