Niezłomny reżyser filmowy, enfant terrible w młodości, konfrontujący się z cenzurą, nieustannie przesuwający granice wolności wypowiedzi, kronikarz najmroczniejszych zakamarków okresu transformacji — De la Iglesia wpadnie w sidła narkomanii, zostanie zapomniany, a czasem nawet odrzucony na ponad dekadę, zanim w końcu otrząśnie się z ostracyzmu i znów zacznie kręcić filmy, nałóg ten bowiem nigdy nie dał o sobie zapomnieć.