Skąd pochodzą obrazy? To niepokojące i zasadnicze pytanie stawia Philippe Grandrieux, który od początku narzucał je sobie, począwszy od Sombre (1999), aż po portret niedawno poświęcony Masao Adachi (FID 2011). Skąd więc? Być może z głębin kryjących się za naszymi oczami, z nieuchwytnych wizji, zawieszonej nocy, obietnicy końca zaćmienia, pomiędzy snem a koszmarem. Od tego zaczyna się White Epilepsy (i w istocie na tym polega cały program). W mroku ledwie przełamanym światłem posuwa się jakaś masa: nagie plecy, w długim ujęciu skupionym całkowicie na ramionach.