W tym filmie krótkometrażowym poeta i ocalały z Holokaustu John Guzlowski daje świadectwo temu, jak jego rodzice przetrwali nazistowskie obozy pracy niewolniczej. Wiersz jest czymś więcej niż osobistym wspomnieniem — niesie błaganie jego matki: „powiedz im, że nie byliśmy jedyni”, wzywające do uznania niezliczonych istnień naznaczonych przez wojnę, przymusowe wysiedlenia i milczenie. Dzięki wyważonej interpretacji Guzlowskiego film staje się zarówno intymną, jak i zbiorową opowieścią: refleksją nad traumą przekazywaną z pokolenia na pokolenie, obowiązkiem pamięci i kruchą granicą między historią a zapomnieniem.