Przedstawienia klasycznych sztuk w reżyserii Thomasa Ostermeiera, którymi kieruje artystycznie berliński teatr Schaubühne i które goszczą w Wielkiej Brytanii, zwykle wyróżnia co najmniej jeden kluczowy element jawnej reinterpretacji. W tym przypadku jednak nową wersję dramatu Arthura Schnitzlera z 1912 roku (opracowaną wspólnie z Florianem Borchmeyerem) wyróżnia zdecydowanie powściągliwe podejście. Ton przedstawienia najlepiej oddaje opanowanie Hartmanna. Scenografia to po prostu białe pudło, na którym dla każdego aktu zapisano miejsca i opisy („fotografie na ścianach” — tak, te słowa są zapisane na ścianie), a całą sprawę ukazano jako problem administracyjny, a nie polityczny czy moralny.