Codzienne życie Pauliny Chiziane w Mozambiku, Elisy Lucindy w Brazylii i Raquel Limy w Portugalii zostaje ujawnione i zmienione przez wymianę dziewięciu listów, które przemierzają Atlantyk i jego kolonialną historię. Pragnienia, niepokoje i zmagania o to, by dalej tworzyć jako pisarki na emigracji, ukazane są w poetyckiej narracji dźwięków, duchowości i ciał, w której ich istnienie rzuca wyzwanie rasizmowi, seksizmowi i ksenofobii, kierując wzrok ku przyszłości języka portugalskiego i jego użytkowników.