8 kwietnia, gdy siedzieliśmy nad jeziorem, a na skałach i promenadzie zebrało się całe miasto, patrzyłem na samolot schodzący do lądowania na Billy Bishop, póki jeszcze mogłem podnieść wzrok. Ostatniego dnia marca serce trwa w bezruchu i wszystko odzyskuje chwałę. Billy zastanawiał się, jak to możliwe, że niektórzy płaczą, wołając o niebo, i jest dobrze, podczas gdy śmierć i jej cień schodzą skądś z gwiaździstej dali i rzucają zwłoki na słońce, za horyzont, gdzie nie będzie już nic do zobaczenia.