Ten eksperymentalny dokument koncentruje się wokół wywiadów z czworgiem weteranów, którzy przez całe życie pracowali w laboratoriach filmowych zajmujących się analogową (czyli celuloidową) taśmą oraz w studiach animacji w Mumbai i którzy wszyscy stracili swoje firmy i pracę około 2012–2014 roku, gdy przemysł filmowy w języku hindi przeszedł gwałtowną transformację i zaczął korzystać z produkcji cyfrowej. Rozmyślają o utracie rzemiosła, ale także o filozofii ręcznej pracy nad filmem w zestawieniu z gotowymi rozwiązaniami cyfrowymi. Gdy film odpływa ku różnym powiązanym i niezwiązanym scenariuszom, nakręconym na ulicach Mumbai, poznajemy sztukę życia i pracy w niepewnych warunkach w Indiach oraz strategie przetrwania w jednym z najbardziej zatłoczonych i skomercjalizowanych miast świata. Ostatecznie wszystko składa się na daremny kolaż nostalgii i wspomnień, przemieszany z absurdalną estetyką AI slop. Rozbudowany dokument wielogatunkowy mieszczący się w ramach tak zwanej formuły masala, znanej z indyjskiego kina.