Hülya i Mustafa starają się zorganizować życie w namiocie tak, by ich dzieci mogły dalej żyć swoim życiem. Najmłodsze dziecko, İbo, to pełen radości, żywiołowy chłopiec. Odkąd nagle stracił dach nad głową, zakosztował też swobody wychodzenia na ulicę, kiedy tylko zechce, i woli spędzać cały czas na zabawie na dworze zamiast chodzić do szkoły. Ani İbo, ani jego rodzina nie są w pełni świadomi traumatycznych skutków bezdomności. Zachowują się tak, jakby od zawsze mieszkali w namiocie, jak gdyby wszystko było zupełnie normalne. Wierzą, że życie w namiocie jest tymczasowe, i całe dnie spędzają na planowaniu budowy nowego domu. Z daleka wyglądają zwyczajnie, jak każda szczęśliwa rodzina. Jednak czas szybko mija, a ich plany stopniowo ustępują miejsca rozpaczy.