Wykorzystywanie seksualne określa się mianem „zabójstwa ducha”. Czy jednak cierpienie to człowiek musi znosić samotnie? Poza rozpaczą istnieje nadzieja, nikły promień światła ducha. Przyjaciel twórcy filmu cierpi na zespół stresu pourazowego i ma przebłyski wspomnień o wykorzystywaniu seksualnym. Będąc świadkiem jego zmagań, twórca poznaje fotografa, który również przeżył takie doświadczenie, i postanawia nakręcić film. Długi proces produkcji trwał osiem lat. Na czym polegają rozpacz i nadzieja, które kryją się głęboko w osobach zmagających się z zespołem stresu pourazowego, przeżywającymi żal, mordercze impulsy, depresję, bezsenność, wyobcowanie i myśli samobójcze? Reżyser pojawia się na ekranie, zastanawiając się nad samym sensem realizacji tego filmu. Próbuje dostrzec światło w ich życiu, spoglądając w górę z głębin cierpienia.