Ranny podczas bitwy pod Lepanto i dochodzący do siebie w szpitalu w Messynie Miguel de Cervantes doświadcza wizji pośród gorączki i halucynacji. Z płomieni płonących ksiąg rodzi się Don Alonso Quijano — człowiek, który popada w obłęd pod wpływem opowieści rycerskich i przeobraża się w błędnego rycerza Don Kichota. W towarzystwie prostodusznego Sancho Pansy, zwabionego obietnicą wyspy, którą będzie mógł władać, Quijote wyrusza na wyprawę, podczas której gospody stają się zamkami, a wiatraki zmieniają się w olbrzymy. Mimo okrutnych szyderstw znudzonych arystokratów i serii druzgocących porażek jego szaleństwo odsłania rozbrajającą czystość: walczy wyłącznie o sprawiedliwość i wolność, nawet gdy świat się z niego śmieje. Zdradzony i upokorzony zostaje w końcu przywieziony do domu w klatce, niezdolny do życia bez swoich ideałów. Gdy umiera, scena powraca do sycylijskiej nocy: z bólu wojny Cervantes wykuwa arcydzieło — uparty sen o bardziej wyzwolonej ludzkości.