Przywołując ducha powojennego neorealizmu, Marcopoulos kreśli obraz włoskiej stolicy z bezpośrednią szczegółowością, ukazując codzienne życie miasta, w którym przeszłość zderza się z teraźniejszością. Samotny rolkarz wykonuje piruety obok starożytnego kanału, dojeżdżający do pracy ćwiczy kroki hip-hopowe, czekając na autobus, posąg spoczywa we wnętrzu barokowej katedry, a dzieci oglądają uliczny teatrzyk kukiełkowy — obrazy jednocześnie bezpośrednie i hipnotycznie wyrwane z czasu.