Ira dorasta w pustce. Matka jest zbyt zdystansowana, ojciec nigdy się nie pojawia. Na uniwersytecie zderza się z Marufem, stąpającym twardo po ziemi młodym mężczyzną, który prowadzi wózek z jedzeniem, by utrzymać rodzinę. Ich sprzeczki szybko ustępują miejsca czułości, cichej i niespodziewanej. Kiedy jednak po latach odzywa się do niej wyobcowana matka, pogrzebane rany zagrażają temu, co udało się zbudować. Pośród łez, niełatwych pojednań i drobnych gestów troski Ira uczy się, że miłość nie jest ucieczką, lecz wyborem — decyzją, by zostać i być przy kimś. Z garścią balonów i pełnym sercem wybiera Marufa. Za nimi nieruchome koło widokowe rozświetla się o zmierzchu — niema obietnica, że nawet gdy życie staje w miejscu, miłość trwa.