Maria Zmarz-Koczanowicz przez wiele lat próbowała zrealizować dokument o Adamie Michniku, jednak Michnik konsekwentnie ją do tego zniechęcał. Ostatecznie wyraził zgodę, zastrzegając, że „nie powinien to być w ogóle wywiad, lecz portret złożony z głosów innych ludzi”. W rezultacie o Michniku opowiadają jego bliżsi i dalsi znajomi oraz przyjaciele, między innymi Barbara Toruńczyk, Jan Tomasz Gross, Helena Łuczywo, Karol Modzelewski, Kazimierz Kutz i Andrzej Wajda. Obserwujemy go również za pośrednictwem materiałów archiwalnych – gdy nie pozwala wyprowadzić się z więzienia oraz podczas procesu w 1984 roku; widzimy jego gorycz podczas zeznań w tak zwanej aferze Rywina i jego pokorne słuchanie górników oskarżających go o „zniszczenie Solidarności”.