Tradycyjne zapasy, czyli „laamb”, są prawdopodobnie narodowym sportem Senegalu, cieszącym się nawet większą popularnością niż piłka nożna. Walki, zwykle organizowane na otwartych arenach, są wydarzeniami społecznymi i kulturalnymi, podczas których zawodnicy i widzowie odtwarzają rytuały o znaczeniu sięgającym setek lat wstecz. Najlepsi mistrzowie mogą zarobić do 100 000 dolarów za walkę — dla większości Senegalczyków jest to niewyobrażalna suma pieniędzy — a marzenie o zostaniu zawodowym zapaśnikiem przez co najmniej kilka lat napędza wielu młodych mężczyzn. W ubogiej dzielnicy Pikine w stolicy, Dakarze — gdzie 70 procent mieszkańców ma mniej niż 25 lat, a ponad połowa ludności żyje na granicy ubóstwa lub poniżej niej — pięciu przyjaciół jest zdeterminowanych, by zostać gwiazdami zapasów. Thiam, Lamine, Abdou, Cissokho i M'Baye założyli własną, nieformalną szkołę zapasów i codziennie przez wiele godzin trenują. Mają nadzieję zwrócić na siebie uwagę jednej konkretnej osoby — Madame Ndeye Ndiaye Tyson, jednej z czołowych promotorek zapasów w Senegalu.