Walter Gropius postrzegał scenografię jako współdziałanie różnych dyscyplin, porównywalne z architekturą, tworzące „jedność orkiestrową”. Ze strukturalnego pokrewieństwa obu dziedzin wywodził konieczność utworzenia sceny Bauhausu. Miano tu analizować i na nowo definiować podstawowe elementy „scenografii”. Centralną postacią sceny Bauhausu był Oskar Schlemmer, który kierował pracownią teatralną w latach 1923–1929. W Triadic Ballet i Bauhaus Dances, poprzez abstrakcyjną, geometryczną grę formą, kolorem, dźwiękiem, ruchem i światłem, badał napięcie między człowiekiem a przestrzenią, a tym samym podstawowe uwarunkowania projektowania teatralnego.