Podczas pandemii COVID-19 filmowiec Vytautas Oškinis dzielił dom ze swoim dziadkiem, byłym przywódcą państwa Vytautasem Landsbergisem. Ich spokojne życie domowe przerywają komentarze polityczne oraz dźwięki fortepianu i fletu. Gdy Landsbergis powraca do swoich najważniejszych dokumentów i dzieł, zanim opuści go krucha pamięć, kamera Oškinisa rejestruje opowieść o więzi kształtującej się między pokoleniami oraz o pełnym werwy, twórczym umyśle zamieszkującym ciało coraz bardziej stawiające mu opór. Ich artystyczna współpraca osiąga kulminację we wspólnym występie na scenie współczesnej opery w finale filmu.