Niczym wypaczone odbicie w wesołym miasteczku, przemysł song-poemów od blisko stulecia rozwija się równolegle do głównego nurtu branży muzycznej; szacuje się, że od 1900 roku nagrano ponad 200 000 song-poemów. Trwałość tego gatunku można przypisać trzem z naszych najgłębszych amerykańskich pragnień — byciu w show-biznesie, szybkiemu wzbogaceniu się oraz dzieleniu się i wyrażaniu naszych najgłębszych uczuć. Poznajemy kilkoro „autorów piosenek” — od starszej kobiety, przez młodego Afroamerykanina, po mieszkańca małego miasteczka w Iowa z marzeniami o wielkiej karierze — z których każdy od jakiegoś czasu działa w tym „biznesie”, produkując dziwaczne kompozycje obejmujące cały wachlarz amerykańskich obsesji: od Jezusa po genitalia, od polityki po Elvisa. Poznajemy również producentów (często nazywanych song-sharks), którzy roztaczają przed pełnymi zapału klientami kuszącą wizję sławy, oraz przebrzmiałych muzyków, którzy dzień po dniu i rok po roku przesiadują w studiach...