Od zakończenia II wojny światowej Szwajcaria w dużej mierze polegała na pracownikach-imigrantach z Europy Południowej – najpierw z Włoch, potem z Hiszpanii, a wreszcie z Portugalii i byłej Jugosławii. Wielu z nich było „pracownikami sezonowymi” – status ten był wyjątkowy w skali Europy i szczególnie niesprawiedliwy. Mogli przebywać w Szwajcarii tylko przez dziewięć miesięcy w roku, a przez pozostałe trzy musieli wracać do kraju; nie wolno im było zmieniać pracy; nie mogli mieć własnego mieszkania i musieli mieszkać w lokalach zapewnianych przez pracodawców; nie wolno im było sprowadzać współmałżonków ani dzieci. Dziesiątki tysięcy osób mieszkały w lokalach o nieodpowiednim standardzie, często niebezpiecznych, i znosiły wyjątkowo ciężkie warunki pracy, zwłaszcza w budownictwie, ale także w rolnictwie i branży hotelarskiej.