„Waterfall Confessional” rozpoczyna się montażem zamglonych wodospadów, którym towarzyszą proste stwierdzenia. Wodospady są kiczowate w tym sensie, że mają głębię „zaprojektowaną z myślą o telewizji”. Wyobrażam sobie, że gdyby wideo wyświetlano w przestrzeni publicznej, na przykład na Masons Screen, przypominałoby telewizor wystawowy z kreskówki o Supermanie — taki, przed którym gromadzą się Jimmy Olsen, Lois Lane i tłum gapiów, żeby zobaczyć, co robi Superman. W tym przypadku Superman nie jest do końca pewien, co robi. Podobnie jak telewizyjne wiadomości, jest to coś w rodzaju pustki. Tekst opisuje chwilę kryzysu, nie podając zbyt wielu szczegółów. Wodospady przechodzą w serię obracających się przedmiotów różnej wielkości, zestawionych z szybkim, szczerym tanecznym bitem. Spod nagrania sporadycznie dobiega stłumiony dialog.” — wypowiedź artysty