Ten film dokumentalny, złożony w całości z materiałów archiwalnych, nakręconych głównie przez amatorów, powraca do 50 lat historii Chile. Fascynująca lekcja pamięci: ten osobisty montaż przyjmuje perspektywę popularną, a nawet skrajną, by pomóc stworzyć pełniejszą pamięć narodową. Jak stwierdza reżyserka w narracji, istnieje historia, o której nam opowiadają, historia, którą przeżywamy, i historia, którą sami sobie opowiadamy. Od zamachu stanu z 11 września 1973 roku po niedawną podwójną porażkę projektu nowej konstytucji film pokazuje, że mieszkańcy Chile od dawna wahają się między entuzjazmem a rozczarowaniem, gromadząc roztrzaskane nadzieje. Odrzucając pesymizm, który uwięziłby nas w zbiorowym bezruchu, Karin Cuyul sięga do przeszłości, by zapytać, jak możemy nadal marzyć o niezbędnych zmianach społecznych i politycznych.