Młoda kobieta idzie za chłopcem, który kroczy przed nią. Stopniowo dystans między nimi się zmniejsza. Odzywa się do niego, ale on jej nie słucha. Przyspiesza kroku i chwyta go za ramię, wiedząc, że po wypowiedzeniu tylu słów, które nic nie znaczyły, zostało już tylko jedno, które wszystko wyjaśnia, i musi je powiedzieć. Mówi je. Jednak zanim do tego doszło, Alena musiała znacznie dłużej iść samotnie niż przez te kilka metrów, które dzieliły ją od ponownego spotkania z nim i z samą sobą.