Czeska kompozytorka Vítězslava Kaprálová miała 22 lata, gdy w 1937 roku wyjechała do Paryża, by studiować muzykę. Trzy lata później zmarła z powodu choroby. Ten dokument, pomyślany jako dialog ponad czasem i pokoleniami, podąża jej śladami. Krótki, lecz intensywny okres życia kompozytorki zostaje odtworzony na podstawie materiałów archiwalnych i listów pełnych bezpośrednich wrażeń, którymi młoda artystka dzieliła się z rodziną w Czechosłowacji. Jej dziedzictwo ożywa równolegle dzięki nowemu pokoleniu dyrygentek, takim jak Bianca Maretti, która przygotowuje z orkiestrą niektóre kompozycje swojej poprzedniczki. Portret Kaprálovej staje się tym samym hołdem dla wszystkich kobiet, którym mimo barier językowych, uprzedzeń i pochodzenia udało się zaznaczyć swoją obecność w świecie muzyki klasycznej.