Wbrew szumowi homofobii w tle seria onirycznych obrazów przywołuje współzależność przestrzeni prywatnych i publicznych oraz nieustanny rozpad i rekonfigurację queerowej tożsamości w obrębie kultury dominującej i na jej peryferiach. Ścieżka dźwiękowa łączy litanię głosów z radiowego talk-show, które wyłaniają się z elektronicznego szumu tła i znikają w nim, przetworzone podwodne efekty dźwiękowe oraz poetycki tekst. Obrazy ukazują przejście od wewnętrznej przestrzeni snów przez intymne, prywatne sceny domowe ku publicznym przestrzeniom miejskim — stacjom metra i skrzyżowaniom ulic — a wreszcie ku panoramie miasta widzianej z przeciwległego brzegu akwenu.