Po swoim filmie fabularnym Animal Macula Sylvain L’Espérance z nową pomysłowością zgłębia archiwa kina światowego, często dalekie od oczywistych punktów odniesienia kanonu kinofilskiego. Tym razem skupia się na obecności ludzi w ruchu w filmach. Z drobiazgowością, poetyckością i symbolizmem układa ten podobny, a zarazem niejednorodny materiał w swego rodzaju sztafetę przebiegającą przez epoki, kraje i środowiska. W ten sposób poszczególne wędrówki następują po sobie, odpowiadają sobie lub zlewają się, kreśląc złożoną drogę wyobrażonej wspólnoty podróżującej przez oniryczną, ponadczasową pamięć. Samotny środek transportu i niespieszna przechadzka — chodzenie jest także nośnikiem wspólnego wyrazu, zbiorowego działania, solidarności, a nawet ludowego powstania.