Film, który niemal w całości obywa się bez wypowiadanych słów, rozwija się w języku swoich bohaterów: gwatemalskim języku migowym. W kraju, w którym ponad 850 000 osób Głuchych otrzymuje niewielkie wsparcie instytucjonalne, cisza staje się zarówno barierą, jak i sposobem nawiązywania więzi. Film przygląda się społeczności budującej własne sposoby porozumiewania się i poczucia przynależności — w salach lekcyjnych, domach i codziennym życiu. Wśród osób, które wytyczają drogę, są Melkin, Dairy i Jonathan — nauczyciele, uczniowie i liderzy w Guatemalan Deaf Ministries, gdzie język dłoni stał się językiem nadziei.