Znani jako „Harvard Five” — Philip Johnson, John Johansen, Landis Gores, Eliot Noyes i Marcel Breuer — czerpali siłę z nadziei i optymizmu, jakie zapanowały po II wojnie światowej, lecz ich nowoczesne ideały i awangardowe projekty spotkały się z niechęcią mieszkańców tej tradycyjnej miejscowości, którzy nie rozumieli tych pionierów ani ich domów przypominających „pudełka po chusteczkach”. Mimo to Harvard 5 uznali zalesione, pagórkowate tereny New Canaan za idealne płótno do eksperymentowania z ideałami Bauhausu w projektowaniu i architekturze. Zapoczątkowali w ten sposób ruch intelektualny, który na zawsze odmienił nie tylko krajobraz tej społeczności Nowej Anglii, lecz także odbił się echem na całym świecie.