W 1664 roku Sri Guru Tegh Bahadur Ji został namaszczony na Dziewiąte Światło Guru Nanaka. W tym czasie rządy cesarza Aurangzeba kładły się cieniem na Indiach — jego misją było przekształcenie tej krainy w Dar-ul-Islam. Gdy uciskani bramini, na czele z Panditem Kripą Ramem, przyszli do Guru, szukając ochrony, głęboko poruszyło go ich cierpienie. W akcie boskiej łaski Sri Guru Tegh Bahadur Ji postanowił przemówić w ich imieniu — nie za pomocą armii ani broni, lecz prawdy. Wyruszył do Delhi w towarzystwie ukochanych uczniów: Bhai Mati Dasa, Bhai Dayala Dasa i Bhai Sati Dasa. To, co nastąpiło, nie było jedynie konfrontacją, lecz przełomowym momentem w moralnej historii Indii — najwyższą ofiarą, której echo rozbrzmiewa przez wieczność. Ponadczasowy symbol dharmy, prawdy, odwagi, obrony wolności religijnej i praw człowieka.