Big Time, wizualny odpowiednik albumu Angel Olsen o tym samym tytule, to opowieść o świetle i cieniu, rozgrywająca się w nielinearnej, surrealistycznej przestrzeni snu, która stawia jedno zasadnicze pytanie: „Jak daleko trzeba się posunąć, by porzucić przeszłość, wyjść z mroku i zaakceptować swoje prawdziwe ja?”. To historia poruszająca głęboko zakorzenione złożone kwestie, takie jak to, jak nasza nieświadomość radzi sobie z wypieraną tożsamością seksualną, trudności związane z porzuceniem dawnego siebie, by osiągnąć samorealizację, oraz poczucie winy, które towarzyszy nam w obliczu straty.