Odważny film z gatunku horroru, złożony z siedmiu segmentów, z których każdy wyreżyserował inny twórca, połączonych motywem tabu, ciała i tego, co wyparte. Zbiór kieruje uwagę na najbardziej demonizowaną i fetyszyzowaną granicę cielesności — odbyt — i wykorzystuje to „ukryte” terytorium, by zgłębiać lęk, tożsamość, pożądanie, wyparcie i wyzwolenie. Opowieści różnią się tonem i stylem — niektóre są alegoriami ery cyfrowej, inne przypominają senne podróże psychologiczne, a jeszcze inne to skrajny body horror — lecz wszystkie tworzą chóralny fresk: każdy segment zachowuje własny głos, jednocześnie wchodząc w dialog z pozostałymi. Projekt przedstawia się nie tylko jako prowokacja, lecz także jako polityczna i estetyczna wiwisekcja obsceniczności, stawiająca pytania o granice kina oraz o to, co zostaje stłumione, pokazane lub ujawnione.