W tej wielokanałowej instalacji Laura Huertas Millán rozwija spekulatywną narrację inspirowaną archiwami inkwizycji z Peru i Kolumbii z XVII wieku. Dokumenty te wspominają o kobietach skazanych za rozdawanie liści koki po tym, jak roślina została zakazana pod rządami hiszpańskiego kolonializmu. Zacierając granice między historią a fikcją, praca przedstawia zbiorowość kobiet przemierzających podziemne krajobrazy i ofiarowujących kokę rdzennym robotnikom przymusowym pracującym w kopalniach, by pomóc im przetrwać. W ten sposób Huertas Millán podkreśla rolę koki zarówno w kolonialnym wyzysku, jak i oporze, wskazując zarazem na materialne powiązanie między kopalniami srebra a zawartością srebra w samym filmie analogowym.