Mężczyzna, aktor. Mężczyzna nazywa siebie Zorro — żyje na ulicy, nocami tańczy, a dni spędza na śledzeniu „normalnych” ludzi, by obnażać ich hipokryzję i niepewność. A aktor? Aktor również jest włóczęgą, żyje jak wędrowiec, a noc po nocy, teatr po teatrze, słowa mężczyzny zaczynają zatruwać jego psychikę — a także psychikę tych, którzy słuchają go, siedząc na widowni. Nowe dzieło Castellitto, ironicznie zawieszone między teatrem a życiem.