Od ośmiu lat Ferdinando nie rozmawia z ludźmi. W samotności swojego mediolańskiego mieszkania gotuje, ćwiczy śpiew i uprawia nieprawdopodobną formę gimnastyki. Otrzymuje wynagrodzenie za dotrzymywanie towarzystwa Genzianie, zamożnej i wykształconej damie, która potrzebuje kontaktu z głęboką duszą podobną do własnej. Ferdinando czyta jej fragmenty literatury. Ona opowiada o szczęśliwych epizodach swojego życia, które już minęło: jest wdową, jej dzieci mieszkają daleko, a dom jest pusty i cichy. W wolnym czasie Ferdinando odwiedza modernistyczną architekturę i miejsca o duchowym charakterze. Jego odosobnienie przerywają telefony od Domenica, ekscentryka rozwodzącego się na wzniosłe tematy, który zdaje sobie sprawę, że nie zdoła przerwać milczenia swojego przyjaciela.