W maju i czerwcu 1971 roku Malmer i Romare towarzyszyli delegacji ekspertów wysłanej przez międzynarodowy komitet w celu zbadania zbrodni USA w Indochinach, a następnie opowiedzieli o swoich doświadczeniach w „Att samla några bevis”. Materiał wizualny jest częściowo unikatowy: dotyczy między innymi dokumentacji świadomych nakładów Sił Powietrznych USA na tak zwane bomby i miny przeciwpiechotne. W kilku fragmentach omówiono również użycie napalmu i bojowych środków chemicznych; starsza kobieta i dwie matki, które w czasie ciąży przebywały na terenach opryskanych chemikaliami, opowiadają o szkodach, jakich doznały one same i ich zdeformowane dzieci, oraz pokazują ich skutki.