„Duchowa” opera mydlana, podejmująca temat szantażu i biseksualności. Kamera odmawia manipulowania, pozostając raczej zainteresowanym obserwatorem. Fabuła rozwija się organicznie (a nie mechanicznie), gdy aktorzy (za pośrednictwem szkieletowego zarysu fabuły oraz pełnej energii i natchnionej improwizacji) zaczynają przyswajać uczucia i cechy postaci, które odtwarzają. Eksperyment w obrębie tradycji narracyjnej, a zarazem krytyka i poszerzenie możliwości tkwiących w tej formie. Zainspirowane wczesnymi filmami narracyjnymi Andy’ego Warhola.