W 1970 roku Ghatak zgłębił tradycyjne dziedzictwo Chhau w dokumencie zatytułowanym Puruliar Chhau. Przedstawia życie wykonawców, w tym zbliżenia wybitnych tancerzy, takich jak Madhu Ray, Gokul Roy, Gambhir Singh i Lal Mahato. Wykorzystanie flambeau (oświetlenia stosowanego na wsi, by uniknąć świateł technicznych) oraz dramatyczny sposób prowadzenia narracji, w którym narrator staje się integralną częścią Chhau, to najważniejsze atuty tego dokumentu. W tym dokumencie, a także w Jukti Takko Aar Gappo, Ritwik postanowił pokazać, jak plemiona wykorzystują tę formę sztuki, by wyrazić swój sprzeciw wobec ucisku i wyzysku.