Akcja tego filmu rozgrywa się w Rangsot i odsłania, jak pamięć, zabawa i opowieści trwają dzięki głosowi, gestom i wspólnej obecności. Pieśni śpiewane niegdyś, by ukołysać dzieci do snu, opowieści szeptane przez rodziców oraz zabawy patykami, kamieniami czy ważkami powracają, gdy opowiadają o nich starsi — czasem ze śmiechem, czasem z żalem. Film skłania do refleksji nad tym, jak urządzenie pośredniczy w przekazywaniu tych wspomnień. Na styku historii mówionej i kadru kamery bada, jak pamięć kształtuje się, odtwarza, a być może nawet przekształca poprzez tworzenie i odbiór obrazów technicznych.