Widzimy tu, jak „kolejny zwyczajny dzień” z życia Mike’a odsłania świat w pełni wykreowany i doświadczany za pośrednictwem obrazów i sloganów medialnych. Mike wykonuje codzienne czynności — budzi się, goli, ubiera — jakby występował w kolejnych reklamach. Posługuje się pustym żargonem reklamowym, jego rzeczy ukazane są jako produkty konsumpcyjne, a otoczenie ma estetyzowany, wyretuszowany wygląd spotu reklamującego styl życia. W zatarciu granic między obrazem a sobą, symulacją a rzeczywistością, zwyczajna codzienność Mike’a staje się uwodzicielską reklamą telewizyjną pozbawioną treści, która zachęca widza, by „uczynił to, co zwyczajne, niezwykłym”.