Po dwudziestu pięciu latach spędzonych w więzieniu Sarallah próbuje unikać zła i kradzieży, ale w praktyce nie potrafi i znów kradnie. Pewnej nocy, uciekając przed pościgiem policji, wchodzi do domu duchownego. Słowa duchownego go urzekają i Sarallah zaczyna prowadzić uczciwe życie. Poznanie kobiety o imieniu Badri sprawia, że postanawia założyć rodzinę i się ożenić, ale w tym czasie przybywa była żona Badri. Żywiąc do Badri od dawna urazę, oskarża go o poważne przestępstwo i doprowadza do jego uwięzienia. Nasrallahowi przypada w udziale wychowanie córki Badri, Maryam. Dwadzieścia lat później Badri znów widzi swoją córkę Maryam. Nasrallah jest wówczas niezłomnym i uczciwym starcem.