Film podejmuje dialog z biografizmem jako metodą interpretowania sztuki, a zarazem pokazuje, że całkowite uwolnienie się od biografizmu jest niemożliwe. Jego twórcy dostrzegają wartość w postawie artystów awangardowych, która polegała na przezwyciężaniu życiowych przeciwności i przesuwaniu granic wyobraźni poza horyzont uznawany przez innych za nieprzekraczalny. W tym filmie nic nie wydarzyło się tak, jak w rzeczywistości — i to niewydarzenie jest zamierzone. Oglądając sytuacje, które nigdy nie miały miejsca, możemy wyciągać wnioski na temat tych, które się wydarzyły. Widz wciela się w rolę detektywa, bo w tej opowieści popełniono zbrodnię. Wśród podejrzanych są: Fanny Kaplan, która próbowała zabić Lenina; Fritz Haber, ojciec wojny chemicznej, i jego żona, która w rozpaczy odebrała sobie życie; a także miasta: Paryż, Moskwa, Petersburg i Łódź.