Dziecko odnajduje spokój ducha w rysowaniu, co wcale nie podoba się jej matce. W szkole jest prześladowana przez kolegów i koleżanki z klasy plastycznej, a nauczyciel uważa jej prace za „niespełniające standardów”. Pewnego dnia pojawia się nauczyciel zastępca, który pokazuje Dziecku różne możliwości sztuki i uświadamia jej, że w zadaniach malarskich nie ma dobra ani zła. W jej życiu nigdy wcześniej nie było nikogo, kto inspirowałby ją w taki sposób. Trzymając w dłoni węgiel, Dziecko wreszcie wie, czyj portret powinna narysować.