Wewnątrz rozczłonkowanej, miniaturowej przestrzeni dioramy całość jawi się jako zwarta i idylliczna, emanująca ciepłem i przytulnością domu skąpanego w słońcu. W rzeczywistości jest to jednak skupisko małych, połamanych, rozczłonkowanych ścian i fasad, podobnych do tych, których artystka używa w swoich animowanych filmach lalkowych. Oprócz uwydatnienia indeksykalności przestrzeni filmowej praca ta skłania do refleksji nad ideą, że dom (dla tej autorki) nie jest stałym miejscem ani twierdzą, lecz iluzorycznym schronieniem, w którym rozczłonkowana przestrzeń miniatury skrywa takie cechy jak kruche poczucie bezpieczeństwa.