Film dokumentalny śledzi losy Nicolasa Vlavianosa (1929–2022), uznanego rzeźbiarza, w ostatnich latach jego życia. Ukazuje moment — gdy ma on około 90 lat — kiedy wraca do starej szuflady, próbuje sięgnąć po swoje narzędzia i uświadamia sobie, że nie ma już siły ich utrzymać. Ten prosty gest staje się symbolicznym impulsem: końcem jego długiego cyklu twórczego i początkiem pożegnania ze sztuką. Od tego momentu film dokumentuje demontaż pracowni i miejsca pracy Vlavianosa oraz stopniowy proces wycofywania się przez niego z fizycznego tworzenia. To nie tylko retrospektywa dzieł, lecz także portret upadku, pamięci, śmiertelności i dziedzictwa.